
Wstępne projekty lekkich krążowników opracowane w 1950 r. obejmowały okręt uzbrojony w cztery stanowiska poczwórnych dział BL-132 kal. 130 mm. Miał największą siłę ognia artyleryjskiego na tonę wyporności i był uważany za obiecującą opcję rozwiązania powierzonych zadań. Jednak duże obciążenie zakładów produkcyjnych i sceptycyzm kierownictwa co do budowy okrętów z uzbrojeniem, które nie było jeszcze gotowe do produkcji, uniemożliwiły urzeczywistnienie tych planów.